body
کد خبر: ۱۲۳۷۰
تاریخ انتشار: ۱۵ آذر ۱۳۹۵ - ۱۱:۰۱
شيخ محمدباقر اصفهاني متخلص به الفت فرزند شيخ محمدتـقي نـجفي مـعروف بـه آقانجـفي اصفهاني، ‌روحاني معروف عصر قاجار، در سال 1261 هجري شمسي در اصفهان به دنيا آمد. وي ابتدا در زادگاه خود به كسب علوم اسلامي همت گماشت.
به گزارش امینانه به نقل از کتاب موقوفات الرجال تالیف محمد محمد زاده، ایشان با دختر عموي خود، دختر حاج شيخ محمدعلی ثقه الاسلام ازدواج كرد و در سال 1319 هـ. ق پس از اداي مناسك حج به نجف اشرف سفر كرد.

شيخ محمدباقر در نجف از محضر استادان ناموري همچون ميرزاي بزرگ شيـرازي، آقاضياء الدين عراقي، آخوندخراساني و شيخ الشريعه اصفهاني بهره برد و در انواع معارف اسلامي از قبيل فقه، اصول، فلسفه، حديث، عرفان و ادب استادي يافت.

وي پس از دريافت اجتهاد در علم تاريخ از سرآمدان عهد خود شد و علاوه برفراگيري رياضيات قديم و جديد، در فلسفه، علوم اجتماعي، رجال و فرقه شناسي و به ويژه فلسفه تاريخ مهارت پيدا كرد.
او هر روز با يك واگن اسبي فاصله كاظمين تا بغداد را به شوق فراگيري زبان فرانسه از معلمي ارمني، مي‌پيمود و سرانجام بر زبان فرانسه و عربي تسلط كامل يافت. در دوران مشروطيت، به اصفهان برگشت و با تشكيل كميته آفتاب و انتشار مجله آفتاب به فعاليت پرداخت. او از دست اندركاران انتشار مجله ديگري به نام دانشكده نيز بود.

در سال 1306 ش از سوي علي اكبر داور، به كارمندي عدليه تهران و عضويت ديوان عالي تميز، دعوت شد و به شعبه دوم ديوان عالي تميز كه تحت رياست ميرزا محمد وجداني قرار داشت، پيوست. در پانزدهم آذرماه 1307 ش به نمايندگي مجلس شوراي ملي انتخاب شد و دو سال در اين مقام باقي ماند.

در اوايل سال 1310 ش به اصفهان بازگشت و در مختصر ملك زراعي خود واقع در جندان رودشتين اصفهان به كشاورزي و مطالعه و تحقيق و گاهي تدريس مشغول شد.

واقف بزرگوار مرحوم نجفی بسيار اهل جود و احسان بود و سطح زندگي خود را همپايه پايين‌ترين افراد جامعه نگه مي‌داشت. او از ستايش بيش از حد، بيزار بود و خود را از نخوت و غرور دور نگه مي‌داشت و اگر چيزي را نمي‌دانست از هر كسي در هر سني سئوال مي‌كرد. مي‌گويند زندگينامه‌اي در دو جلد نوشته بود و به فرزند خود بهاء الدين الفت سپرده بود كه حاوي بسياري از رخدادها و ماجراهاي زندگي پر نشيب و فراز او بود.

اين كتاب را به دست خود سوزاند و در پاسخ حيرت و پرسش اطرافيان گفت: «ذره بيمقدار همچون من، شايستگي آن را ندارد كه شرح حال يا اثري از او بجا ماند و آنان كه آثارشان باقي مي‌ماند و تعاريف دهر نمي‌تواند نامشان را از دفتر تاريخ بشويد، برتر و بالاتر از من و امثال من هستند»؛ و اين كمال تواضع و فروتني او را نشان مي دهد.

علامه الفت اصفهاني سرانجام در14 مرداد 1343 هجري شمسي در 82 سالگي جان به جان آفرين تسليم كرد و در بقعه پدرش در نزديكي امامزاده احمد بن علي در اصفهان به خاك سپرده شد. 

متن وقفنامه

هوالواقف علی الضمائر

بسم الله الرحمن الرحیم و به ثقتی

فبعد؛ بر ضمائر صافیه‏ی ارباب صدق و یقین پوشیده و مستور نماناد که هر که را شمع مراتب ازلی رهبری نماید و نور یقین در مرآت ضمیر جلوه گر می‌آید. برأی العین مشاهده می‌نماید که مراتب امور دنیویه را بقائی و لذت جسمانیه را وفائی نیست.

و هر که همت خود را در ذخایر تحصیل ذخایر اخروی مصروف می‌سازد و نفایس و ذخایر املاک و اموال خود را در وجوه خیرات صرف ساخته و قطع تعلیق از خارف دنیوی می‌نماید و آن را ذخیره {يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ}  خود ساخته، به مضمون صدق مشحون «الدُّنيا مَزرَعَةُ الآخِرَةِ»  و آن را موجب نجات و رافع درجات خود گردانیده کما قال الله سبحانه {وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍ‌ تَجِدُوهُ}.
و از جمله صدقات جاریات و خیرات وقف است که تعبیر از او به صدقه جاریه شده.

و مصداق این مقال شاهد حال و کافل احوال خیر مآل خجسته اعمال نیکو فعال عالی جاه رفعت جایگاه عظمت و اقبال همراه مجدت و اجلال دستگاه مکرمت و حشمت اکتناه، عمدة الخوانین الفخام، شمساً لفلک الفقاهة والسداد، بدراً لسماء الفضيلة والرشاد، العالم العامل، أعلم العلماء المتقدمین والمتأخرین الراشدین، ملجأ الأصاغر ومرجع الأکابر الحاج شیخ محمدباقر ـ مد ظله العالی ـ گردیده، در اسعد زمان وقف صحیح شرعی و حبس مخلد اسلامی فرمودند قربة إلی الله تعالی وطلباً لمرضاته وهرباً من عذابه [رقبه‏ی ذیل را:]

همگی و تمامی موازی هفت طاق از جمله چهارده طاق شش دانگ قریه ابراهیم آباد لنجان از دو دانگ حاجی کبیر معروف که هفت طاق آن سابقاً به عالیجاه معلی جایگاه عزت و سعادت همراه محمد جعفر خان، فرزند ارجمند سعادتمند واقف خیر مواقف مصالحه شده، با کافه‏ی ملحقات شرعیه‏ی آن از ممارّ و مداخل و انهار و جدول و شرب و مشارب و اراضی و صحاری و کشتخوانات و سایر مضافات شرعیه‏ی آن بقدر الحصة الشايعة، بر:

1ـ تعزیه‏داری و روضه‏خوانی و اطعام سرکار فیض آثار جناب خامس آل عبا و نصّ من بکت علیه الارض والسماء، جناب ابی عبدالله الحسین ـ روحی و روح العالمین له الفداء ـ در همه ساله متولی وقف مرقوم جمع آوری ملک موقوف را فرموده و در دهه‏ی عاشورا و شب‌های جمعه‏ی تمام سال تعزیه داری و اطعام نماید در اصفهان در صورت امکان والا در هر بلدی که متولی تعیین فرمایند.
و هر گاه در اصفهان بعمل آورند، در خانه متولی یا در تکیه مرحوم مغفور خلد آشیان صدر ـ طاب ثراه ـ در دهه‏ی عاشورا و شب‌های جمعه تمام سال تعزیه داری و اطعام نمایند.

2ـ و هر قدر از مصارف روضه خوانی و اطعام زیاد آمد، به مصارف مرقومه ذیل برسانند:

أ ـ پاپوش و بالاپوش و نفقه‏ی زوّار مشاهد منوره‏ی کربلای معلی.

ب ـ روشنایی مشاهد منوره‏ی کربلای معلی.

و تولیت وقف مرقوم را اولا به نفس نفیس خود مفوض فرمودند.

و بعد از ایشان با ولدان امجدشان، عالیجاه رفعت جایگاه عزت و سعادت همراه محمد جعفر خان.
و بعد ارتحاله، با اولاد و اولاد اولاد ذکور او نسلا بعد نسل به شرط اصلحیت هر یک.
و در صورت انقراض اولاد ذکور از ذکور، امر تولیت مفوض است با ذکور از اولاد اناث واقف ـ وقاه الله من شداید المواقف ـ .

و در صورت انقراض اولاد ذکور از نسل واقف بالمرّه ـ العیاذ بالله تعالی ـ با اولاد اناث او.
و مع فقدانهم أو عدم صلاحیتهم با حاکم شرع دارالسلطنه‏ی اصفهان.

و متولی هر عصری جمیع اعمال را به اطلاع سرکار شریعتمدار ناصر الملة والدین حجة الاسلام والمسلمین، شمساً لفلک الحشمة والاقبال، زیناً لسماء العظمة والاجلال، مقرّب الحضرة الخاقان، محمدابراهیم‏خان ـ دام مجده العالی ـ .

و بعد ارتحاله الی دارالسرور با اکبر اولاد ذکور ایشان نسلا بعد نسل.

آثار اجتماعی و فرهنگی

نکته‏ای که در وقف‏نامه جلب توجه می‏کند دقت واقف در آینده نگری او برای شرایط خاصّی که ممکن است در جریان کارهای موقوفه در سال‏های آتی به‏وجود آید، می‏باشد؛ مثلاً بلاعقب شدن متولّی و سایر متولیّان بعدی و غیره... در این حالت نامبردگان را مخیّر نموده که از شخص واجد شرایط دیگری که بتواند مسئولیت تولیت را بر عهده بگیرد استفاده نموده و رسماً او را به جانشینی تولیت منصوب نماید تا موقوفه هیچگاه و در هیچ شرایطی بدون متولی نماند.

نیّت اول:

واقف محترم آیت الله نجفی، با نگارش این وقف‏نامه ارادت و علاقه‏ی خود را به سید الشهداء × ابراز می‏دارد و سرویس‏دهی و خدمت‏رسانی به زائران آن حضرت را برای خود عمل خیر و توشه‏ی آخرت خود می‏داند.

همان‏طور که در روایات بسیاری، جایگاه عزیز زائران دلسوخته‏ی سید الشهداء× مشخص است، آیت الله نجفی بخشی از اموال خود را به زوّار امام حسین×، اختصاص می‏دهد که این رفتار ایشان نزد آن مظلوم، از اهمیت بالایی برخوردار است؛ همچنین اختصاص بخشی از اموال به روشنایی‏بخشی مشاهد متبرکه‏ی کربلای معلی از اعمال ستودنی این واقف به شمار می‏آید.

روایت صحیحه‏ای در کتاب شریف کامل الزیارات وجود دارد که به چند شکل نیز مضمون این روایت تکرار شده است: «همانا خداوند تبارک و تعالی برای زائران قبر حسین × جلوه می‏کند قبل از این که برای اهل عرفات تجلّی کند و حاجات آنان را برآورده نموده و گناهانشان را آمرزیده و آنها را در خواسته‏هاشان شفیع خودشان قرار داده و پس از آن به اهل عرفات می‏پردازد و این کارها را با آنها انجام می‌دهد».

براى زيارت‏ هيچ امامى، به اندازه زيارت حسين بن على’ در كربلا تأكيد نشده است. حتى براى زيارت رسول خدا | هم آن همه سفارش و دستور نيست.

نام:
ایمیل:
در صورت انتشار نظر به شما ایمیل زده می شود
* نظر: